Fernand: gitaar en zang

Was vijftien toen hij op de gitaar van zijn grote broer zijn eerste akkoorden probeerde te tokkelen, en dat bleek nog goed te lukken ook. Stond in 1970 mee aan de wieg van de eerste Uikhovense beatgroep Black Funeral, maar al snel bleek dat zijn voorkeur uitging naar het akoestische werk. Gedurende vele jaren speelde dan hij vooral kleinkunst, Ierse en Angelsaksische folk, en was hij tevens in de ban van singer-songwriters als Jim Croce, James Taylor, Paul Simon en andere Bob Dylans. Ook het meerstemmige werk van groepen als The Eagles of The Byrds kon en kan hij nog steeds enorm appreciëren. Musiceren gebeurde toen meestal als solist, maar ook enkele keren in een band zoals o.a. einde zeventiger jaren in White Samite, een vierkoppige folkformatie waarvan ook drummer Hendrik deel uitmaakte. Daarna verdwenen gitaar en banjo een hele tijd naar de achtergrond omdat ze plaats moesten maken voor het traditionele vrouwtje/kindjes/huisje/tuintje. In die periode bleef het musiceren vooral beperkt tot de huiskamer of beperkte vriendenkring.
Einde 1994 kwam hij via de toenmalige bassist Ludo bij Pourquoi Pas terecht waar hij mettertijd omschoolde van 'fingerpickende folkgitarist' naar 'sologitarist'. Door de jaren heen heeft hij vele muziekstijlen leren waarderen, maar zijn hart blijft nog steeds iets sneller slaan voor alles wat neigt naar kwaliteitsvolle kleinkunst, (pop)folk en countryrock.